(1 ) பிறரைத் தூற்றி மகிழ்வுகாணாது உன்
பிறவியைப் போற்றும் வகையறிந்து நடப்பாயானால் அதுவே
பிறருக்கும் உன் பிறவிக்கும் செய்யும் பெரும்பயனாகும்.
(2 ) உள்ளத்தின் உணர்வு ஒழுக்கம் குன்றியோர்
ஓதும் அறிவுரை என்றும் கொடும் விஷத்திற்கு சமனானது.
(3 ) குணங்கெட்ட மனிதன் கோடிரூபாய் கொடுத்தாலும் அவை
பிணத்துக்கு இட்டெடுத்த மாலைபோலானது.
(4 ) இறைவன் கொடுத்த வரமேயாயினும் மனிதன் தன்
தகுதியை மறந்து நடப்பானாயின் வரும் துன்பமானது
என்றும் மரணத்துக்குச் சமமானது.
(5 ) இடமறியாது பகிரும் துயரானது நிறைநீரில்
கையிலிருந்த கயிற்றை நழுவவிட்டு
கருநாகத்தின் வாலைப் பிடித்த கதையாய் மாறும்.
(6 ) நல்லவர் ஆயினும் ஊரார் பேச்சுக்குச் செவிசாய்த்து
தன்னைத்தானே வருத்தும் குணமுடயவராயின்
இவர்பால் வரும் நல்லன எல்லாம் கெடும்.
( 7 ) வருகின்ற துன்பம் எல்லாம் வரப்போகும்
பேரின்பத்துக்கு அறிகுறியென்று கருதும் நற்குணம் இருந்தால்
அதுவே வாழ்வின் வெற்றிக்குக் காரணமாக அமையும்.
(8 ) பிழைபொறுத்தருளும் நெஞ்சம் ஒன்றே புவியினில்
நாம் பெறுதற்கரிய பெரும்பேறு ஆகும்.
(9 ) கொடுக்கும் நற் குணங்களைக் குறுக்கி தன்பால்
எடுத்து வைக்கும் எப்பொருளும் தரும் சுகமானது
பொருமிக் கிடக்கும் வயிற்றுக்குப் பொரிசொறு சேர்ப்பதுபோலாகும்.
(10 ) மனிதன் தன்நம்பிக்கையைத் தரவல்ல மதங்கள் மீதும்
அதன் தத்துவங்கள் மீதும் கொள்ளும் சந்தேகமானது
உடலைப் பிளந்து உயிரைப் பரிசீலிக்கும் செயலுக்கு இணையானது.
