காலம் போகும் போக்கில் தானே மனிதன் போகிறான்

காலம் போகும் போக்கில் தானே
மனிதன் போகிறான்
அவன் போகும் போது செய்யும் செயலை
அவனா செய்கிறான் ?..........

ஆட்டிப் படைக்க ஒருவன் உள்ளான்
அதை நாம் அறியணும்
அந்த ஒருவன் செய்யும் செயலை நினைத்தே
புருவம் உயத்தணும் ........

கருவம் கொண்டு நான் நான் என்றவர்
கண்ணை இழந்தவரே
மனக் கண்ணை இழந்த மனிதர் மட்டுமே
கடவுளை மறந்தனரே ...

உடலும் உயிரும் அவன்பால் இருக்க
ஊளையிடலாமா ?.....
ஊனுடலை மத்தித்துக்
கடலைத் தாண்ட  காலம் வகுத்தவரே ..

கடலும் வானும் காணும் யாவும்
கடவுள் படைத்தது அந்தக்
கடவுள் இல்லை இல்லை என்றவர்
கதையை யார் தான் முடித்தது ?...

உருளும் உலகின் தத்துவத்தை
உணர்வாய் இந்நாளில் அதை
உணர மறந்து உடலை வதைத்து
உயிரைக் குடிப்பவரே .......

ஆடும் ஆட்டம் அடங்கும் ஒரு நாள்
ஆட்டிவிப்பவனால் அந்த
ஆட்டம் நின்றால் கூட்டம் மறையும்
அதையும் உணர்வாயே ...

நோட்டுக் கட்டின் தைரியத்தால் மனம்
நோக நடப்பவரே
உடல் நொந்து வெந்து போகும் போது
சிந்தை செய்பவரே .....

பாட்டுக்காக எழுதும் தத்துவம்
என்றே கொள்ளாதீர் எங்கள்
பாட்டன் பாட்டி முப்பாட்டன் தொழுத கடவுளை
முந்திச் செல்லாதீர்........

                                            (     காலம் போகும் போக்கில்)

எரிமலை இங்கே குமுறுதடா

எரிமலை இங்கே குமுறுதடா..
எங்கள் இதயமும் அதிலே கருகுதடா...
உரிமைகள் இழந்த பறவைகள் எம்முன்
உலகமும் ஊமை யானதடா .....

கொடியவர் ஆட்சியில் மனம் மகிழ்ந்து
சதி கூட்டணி அமைத்துத் திரியுதடா ...
வறியவர் வாழ்வதை நினைத்தவர் யாரோ..
வறுமையின் பிடியினுள் நாடும்  போகுதடா ..

பனிமலை இங்கே உருகிட வேண்டும்
பகைவரின் உடல் அதில் மிதந்திட வேண்டும்
இயமனும் இங்கே மகிழ்ந்திட வேண்டும் எம்
இதயமும் அதனால் உயிர் பெற வேண்டும் ...

தமிழரின் தாகம் அடங்கிடுமா  சொல் ?...
தாயகம் மீட்க்காமல் உறங்கிடுமா  சொல்?..
நரிகளை வெல்லும் காலம் வரும்
நன்மைகள் கூடும் நேரம் வரும் ...

சிறகுகள் இழந்த பறவைகளே எம்
சிந்தையில் நின்றாடும் உறவுகளே
தினசரி இறந்து பிறவாதீர் -எந்தத்
திசையிலும் தனிமையில் செல்லாதீர் ...

கழுகுகள் சுற்றிடும் தீவு இங்கு
கருணைக்கு என்றும்  இடம் கிடையாது
வருவது வரட்டும் என நினையாதே
வருந்திடும் எங்கள் உறவுகளே .......

அன்னை பூமியே எம் ஆருயிரே

பட்டுப் போன மேனியும்
பழுதடைந்த கண்களும்
வட்டமிட்டு நெஞ்சுக்குள்
வலி உணர்த்திச் செல்லுதே!

கட்டித் தங்கம் உன் மடியில்
கவலை தீர நாம் உறங்கும்
எட்டிப் போன காலங்களை
எளிதில் மறக்க முடியாதே !

ஈழத் தாயே உனக்காக
ஈசன் திருவடி தொழுகின்றோம்!
பாழாய்ப் போன உனதழகைப்
பழுது பார்க்கச் சொல்கின்றோம்!

வீர மறவர் வாழ்வனைத்தும்
வீழ்ச்சி கண்டு போனாலும்
ஈரம் என்றும் காயாது எம்மை
ஈன்றெடுத்த தாய் நாடே!

கோரப் பல்லும் சடை முடியும்
கொல்லும் மாமிச வெறியர்களைக்
காலம் வெல்லும் வெல்லும் வரைக்
காத்திருப்போம் உனக்காக!

நீரும் நெருப்பும் சாட்சி சொல்ல
நீதி தேவதை அவளருளாலே
பாரம் குறையும் குறையும் அந்நாள்
பறந்து வருவோம் உன் மடி தேடி ...

ஏழைக் கவிஞரும் பாவலரும்
என் தாய் அழகைத் தான் ரசிப்பார்!
பாழும் மனத்தில் எந்நாளும்
பாசம் ஒன்றைத் தான் நினைப்பர்!

வாழ வைக்கும் காலம் வரும்
வாடி நிற்கும் என் தாயே!
ஆழப் பதிந்த உணர்வுகளால்
அழுத்திச் சொல்வோம் இதைத் தானே!                                             

வார்த்தைக் கடலில் தத்தளிக்கிறேன்

வார்த்தைக் கடலில் தத்தளிக்கிறேன்
வானவில்லைப் போல் முக்குளிக்கிறேன்
மூச்சும் பேச்சும் தளர்ந்து போனதே -விழி
மூடும் எண்ணம் இன்னும் இல்லையே .....

அன்பே அன்பே உன்றன்  ஞபகம்
என்னைக் கொல்லுதடி!
அதை நான் சொல்ல வரும்போதெல்லாம்
அழுகை வருகுதடி!

பெண்ணே பெண்ணே பேசாயோ?
உயிர் மூச்சே நீயும் பேசாயோ?
கண்ணே கண்ணே பேசாயோ?
என் கனவே நினைவே பேசாயோ?

தன்னந் தனிமையில் வாடும் என்னைத்
தரையும் ஏற்க மறுக்குதடி
கண்ணில் இருந்து வடியும் நீரால்
கடலும் இங்கே பெருகுதடி ..

உருகும் இதயம் உன் பெயர் சொல்லி
ஊனுடலை இங்கே வதைக்குதடி
வருடும் காற்றும் வசந்தம் இழந்து
வாழ்வில் தீயை மூட்டுதடி ...

இன்பக் கனவே இனிய நினைவே
என்னைத் தேடி வருவாயோ?
துன்பக் கடலை நான் தாண்டிடவே
துடுப்பாய் இங்கு  வருவாயோ?

முள்ளில் ஆடும் பறவை என்றன்
மூச்சுக் காற்றே நீ வர வேண்டும்
உயிரில் எழுதிய வரியே என்றன்
உணர்வே நீ  வர வேண்டும் ...

வர வேண்டும் வர வேண்டும்
விழி வாசல் தேடி வர வேண்டும்
தர வேண்டும் தர வேண்டும்
என் உயிரை என்னிடம் தர வேண்டும் ...

நீயில்லாமல் நானா சொல்லடி என்
நெஞ்சைத் திருடிய பைங்கிளி ?
ஓ ..ஓ ..பெண்ணே என் கண்ணே
உயிர் மூச்சே இங்கு நீதானடி ...

அட்சய பாத்திரம் கையிலேந்தி

அட்சய பாத்திரம் கையிலேந்தி
அடைக்கலமானோம்  உன்னிடத்தில்
இச்சையைக் களையும் பெருமானே
ஈஸ்வரனே அருள்வாயே ....

பட்டினிச் சாவை எட்டிடும் தீவில்
பகலைக் காண முடியாதா ?....
ஓர் உத்தமி இங்கே அழுகின்றாள்
அந்த உயிர்களைக் காக்க முடியாதா ?....

சிவனே சிவனே சிவனே என்று
சிந்தை மயங்கி நின்றோமே
உலகைக் காக்கும் இறைவா உனக்கும்
இந்த உண்மை ஒரு நாள் புரியாதா ..

கர்வம் கொண்ட அரக்கர்கள் முன்
கண்ணீர்ப் பூக்களைச் சொரிகின்றோம்
இதயம் இதயம் கருகையிலும்
இறைவா இறைவா என்கின்றோம் ..

மலரும் நினைவுகள் அழிகிறதே அங்கு
மர்மக் கொலைகளும் தொடர்கிறதே
உயிரைக் கையில் ஏந்தும் எங்கள்
உணர்வே செத்துப் போகிறதே ..

குட்டித் தீவில் செந்நீர் ஆறு
குமுறிக் குமுறி ஓடுவதா !.......
எட்டுத் திக்கிலும் சாபம் வந்து
எங்கள் உயிர்களை  வாட்டுவதா ....

மங்கள நாணை ஏற்றி விடு
மனமது மகிழ வாழ்த்தி விடு
திங்களை அங்கே திகழ விடு
தீவினை அகற்றி வாழ விடு ....

                                     (      அட்சய பாத்திரம்)

(படம் .கூகிளில் பெற்றது :நன்றி )

ஒரு நூறு கவிதை நூறு பாடல்

ஒரு நூறு கவிதை
நூறு பாடல்
தந்தெல்லாம் நீதானே?
எனை மாற்றியவளும்
ஏமாற்றி யவளும்
என்றும் இங்கே நீதானே?

இது முறையோ
சொல்லு தாயே?
உன்றன்  முடிவில்
என்றன்  வாழ்வோ?

                     (ஒரு நூறு கவிதை)

இரவில் வந்த
நிலவும் உன்றன்
இதயம் சொன்ன கதையும்
உதயம் ஆகும் பொழுதில் என்றன்
உயிரே வெந்து தணியும்!
எதை நான் மறப்பதோ?
உன்றன்  உறவைத் துறப்பதோ?

இதயம் தந்த
உறவே என்றன்
உணர்வை மறந்ததேன்!
பிரிவோம் என்று
அறியா நெஞ்சைப்
பிரிந்தே சென்றதேன்?

கனவில் நீயடி - என்றன்
நினைவில் நீயடி!
உறவே நீயடி! - என்றன்
உயிரே நீயடி!

சலனம் நெஞ்சில் சலனம்
என்னை மரணம் வெல்லுமோ?
இது வெறும் வார்த்தை அல்லடி
ஒரு வார்த்தை சொல்லு நீ?

உயிர் உருகும் போதும்
மௌனம் ஏனோ?
உண்மைக் காதலே........

                      (ஒரு நூறு கவிதை )

காற்றாய் என்னுள் வந்து போகிறாய்...

காற்றாய் என்னுள் வந்து போகிறாய்
காதல் கவிதைகள் தந்து போகிறாய்
நேற்றோடிந்த உறவு முடிந்ததா?
நெஞ்சே நெஞ்சைக் கேட்டுப் பாரடா!

கொட்டும் மழையில் நியிருக்கக்
குடைகள் வேண்டுமா நண்பனே?
ஒட்டுத் துணிக்கும் வழியத்து இருக்க
உயிரைக் கொடுக்க வந்த நண்பனே!

வறுமை போனது
வசதியும் வந்தது அதுவும் உன்னாலே
இன்று பொறுமை இழந்து -பொங்கி
எழுகிறேன் அதுவும் உன்னாலே

பழகித் திரிந்த காலம் உனக்கு
நினைவில் இல்லையா ?
இரு பக்கம் கொண்ட கடிதம் எழுத
வெக்கம் இல்லையா ?

உயிரைப் பிசையும் வார்த்தை ஜாலம்
உனக்குள் ஏதடா ?
உணர்வைக் கொன்று பகையை வளர்க்கும்
உயிர் நண்பா சொல்லடா ?

எருமைத் தலையன் பேச்சுக்கே தான்
தலையை ஆட்டுறாய்!
ஏனோ இந்த மாற்றம் தந்து
மனதை வாட்டுறாய்?

துயரக் கடலில் கப்பல் ஓட்டி
எங்கே செல்வேன் நான்?
துடுப்பாய் இருந்த நண்பன் இன்றித்
துலைந்தே போவேன் நான்!

மரணம் வந்து சேரும் முன்னால்
மனசை மாற்றடா ......
என் மனமே நீதானடா -அதை
 மறவேன் நான் தானடா .......

நண்பா நண்பா நண்பா நண்பா
எங்கள்  நட் பைப்  பாரடா!
அன்பாய்த் திரிந்த காலம் அழுதே
அதையேனும் கேளடா!

சொல்லும் வரைக்கும்
சொல்லிப் புட்டேன் சோகம் ஏனடா?
எனைக் கொஞ்சம் அள்ளும் வரைக்கும்
அள்ளிக் கொள்ள வா ஆசை நண்பனே ..........

அக்கினி மேலே நடை நடந்து

அக்கினி மேலே நடை நடந்து
ஆதிசக்தி  அவள் வருகின்றாள்
பக்தியில் மெல்ல மணம் பரப்பி
பாளையத்தம்மா வருகின்றாள் ....!!
 
                                 ( அக்கினி மேலே)

புத்தியில் உறையும் தெய்வங்களைப் 
புவியினில் இங்கே நாம் கண்டோம்
சக்தியைக் கொடுக்கும் தாயிடத்தில்
சங்கடம் தீர்ந்திடும் வரம் பெற்றோம் ...

நித்திய சுமங்கலி அவளருளால்
நீண்டதோர் துயரை நாம் மறந்தோம்
வற்றிய கடலும் வளம் பெறவே -கலை
வாணியின் அருளை நாம் பெற்றோம் ...

                                              (  அக்கினி மேலே)
இத்தனை தெய்வமும் எதற்காக
ஈடில்லாச் செல்வம் தரும் அதற்காக ..
நித்தமும் வரும் துயர் யார் தடுப்பார்
நீதியைக் காக்கும் தாய் தடுப்பாள்

கொற்றவன் அவையினில் குழந்தையென
குலமகள் வந்தாள் விடையளித்தாள்
கற்றவர் யாவரும் வியப்புறவே
காரிருள் அகற்றி அவள் மறைந்தாள் !

                                             (  அக்கினி மேலே)
முற்றிய வினையை அகற்றி நிற்கும்
மும் மூர்த்தியின் தேவியர் மனம் மகிழ்ந்தால்
பற்றிய பாவம் அகன்றிடுமே
பாதையில் நல்லொளி தவன்றிடுமே ....

சித்திரை மாத நன்நாளில்
சீர் கொடுக்க வரும் தேவியரை
நித்திரை முழித்தென்றும்  நாம் அழைப்போம்
நீண்டதோர் துயரைத் தான் மறப்போம் ...

                                                 (  அக்கினி மேலே)
பற்பல யோசியம் சொல்லுதம்மா
பரா சக்தியின் அருளை யாசியம்மா ...
அற்புத சக்தியாள்  அவள் வருவாள் நல்
ஆசியும் தந்திங்கு மனம் மகிழ்வாள் ...

                                                   
                                                 (  அக்கினி மேலே)

(படங்கள் :கூகிளில் பெற்றது .நன்றி )                                                   

ஆதி சிவ சங்கரனே அன்பி லுரு வானவனே

ஆதி    சிவ   சங்கரனே
    அன்பி  லுரு    வானவனே
நீதி  நிலையாமை தகுமோ -மன
    நின்மதி   தான் இங்கு வருமோ ?...
சோதியிலும்   பெருஞ் சோதியே
   சொக்க   வைக்கும் சுந்தரனே
வீதி வலம்   வர வேண்டுமையா -இடர்
   விட்டகல அருள் தாருமையா ..

கூவி     அழைக்கின்றோம் பெரும்
        கும்மி  அடிக்கின்றோம் ஏன்
ஆவி துடிக்  கையிலும் உன்றனை
     அன்பில் சிவகுக நாதன் நாதன் என்றே
தேவி பார்  பதியுடன் விழி
     தேடும்   முருகனும் விநாயகனும்
மேவி வர   வேண்டுமையா உடன்
      மெல்லத் துயர் தீர்த்தருள வாருமையா ..

சாவின்    விளிம்பினிலும்  மனம்
  சாந்தி     பெறும் வரைக்கும் 
கோவில்  குளம் தானே வாழ்க்கை இது
  கொள்கை மாறாத வேட்கை !
நாவில்    துளி விஷமும்
    நக்கித் துயர் தீர்க்கோம்
பாவில்   வந்தமரும் பரனே
   படரும் துயர் தீர்த்தருள வாருவாய் ..

வேங்கை  இனத்தவரைக் கொல்லும்
  வேட்கை  தணிக்கும் வரைத் - தென்
மாங்கை   உரைக்க மாட்டோம்
    மங்கை  ஒரு பாகமாய்
கங்கை      முடி   மேலமர்த்திச்
    சங்கை     முழங்கி வரும்  அரனே
அங்கையுள்  அனலைத் தாங்கி -எம்
    ஆருயிர்     காக்க வாரீர் ....

சிவசிவசிவ    என இங்கு ஓதிடுவோம்
    சிந்தையில்  உன் நாமம் காவிடுவோம்
நவயுக       நாயகன் நின் அருள் வேண்டி
    நாளெல்  லாமிங்கே காத்திருப்போம்
தவநிலை  கலைத்திங்கே வரவேண்டும்
    தமிழரைக்  காத்தருளும் வரம் வேண்டும்
கவசமும்  எமக்கிங்கே நீதானே
  காணக்      கண் கோடி பெறும் பெருமானே ...!!

(படங்கள் கூகிள் :நன்றி )

எட்டி எட்டிப் பார்க்கையில்

எட்டி எட்டி பார்க்கையில்
உன்னால் தானடா
வட்ட நிலாப்  பொட்டு வைக்க
ஆசை இங்கு வந்ததே ....

வா வா என்றன் நெஞ்சுக் குள்ளே
வண்ணம் மின்னும் கண்ணுக்குள்ளே
தா தா இன்பம் தந்தால் போதுமே!
உயிரின் தாகம் தீருமே!

                                                 (எட்டி எட்டிப்...)

என்னுயிரை எடுத்து
உன்னுடலில் தொடுத்து
இன்னும் பல ஜென்மம்
வாழக் காத்திருப்பேன்

சந்தனமும் குங்குமமும்
சேர்த்து வைத்த நெத்தியிலே
சங்கமிக்க வேண்டும் நீயடா
உயிரோடு  பகை ஏனடா!

பூவின் உள்ளம்
மென்மை என்றால்
பேசும் வார்த்தைகள்
உண்மை என்றால்
கோவில் குளங்கள்
தேவை இல்லை மன்மதா ......

நீ சூடும் பூவில்
சொர்க்கம் உள்ளது
தேடும் வார்த்தையில்
மிச்சம் உள்ளது
நான் பாடும் பாடல் நீயடா
என் வாழ்வின் தேடல் தானடா...

ஆண்...

ஆசைக் கிளியே முத்தம் தந்தது
அதனால் நூறு சத்தம் வந்தது
இந்த ஒசைக்கினியது
உலகில் ஒன்றும் இல்லையே!

நீ ஓடும் நதியில்
என்னைக் கண்டாய்
சிறு ஓடம் போலிங்கு
உன்னைக் கண்டேன்
தேடும் சுகங்கள் ஒன்றாய்ச்  சேர்ந்ததே ......
என் தேவை எல்லாம் உன்னால்  தீர்ந்ததே ...

பாசம் உள்ள நெஞ்சுக்குள்ளே
வாசம் வீசுமே!
உயர் தோஷம் எல்லாம் ஓடிப்  போக
நேசம்  மிஞ்சுமே!
இது சத்தியம் சத்தியமே
இனி நித்தமும் சித்திரையே ...
என் அத்தையின் (இ)ரத்தினமே
நான் சொன்னதும் சத்தியமே ...                                                                                                 

அன்பே அன்பே என்றன் ஆருயிரே

அன்பே ...அன்பே ..என்றன் ஆருயிரே
அடைக்கலமான தென் ஓருயிரே ..
முன்பே முன்பே வருவாயா? -உயிர்
மூச்சினில் இன்பம் தருவாயா ?

செந்தேன் மழையில் நாம் குளிக்க
சேரும் இடத்தை அறிந்தவனே
உன் தேன் அமுத மொழி கேட்டு
உருகிய மனமிதை அறிவாயா?

                                        (  அன்பே ...அன்பே...) 

முள்ளோடு தான் கூடிப் பிறந்தேனே

முழு மூச்சாக உனக்காக வளர்ந்தேனே 

தள்ளாடும் வயதிற்குள் வருவாயா 

தளராமல் உனதன்பைத் தருவாயா ?....

வில்லேந்தும் வார்த்தைக்குள் அச்சப்பட்டு 

விழி மூடிக் காத்திருக்கும் முல்லை மொட்டு 

உன்னோடு தான் வாழும் வாழும் இங்கே

உலகத்தின் நியதிக்குள்  மாற்றம் எங்கே !

                                            (  அன்பே ...அன்பே...) 

விதி போட்ட கணக்கில் தான் விடை வெல்லுதே 

விழியோரம் உனதன்பு எனைக் கொல்லுதே... 

மதி கெட்டுப் போகாமல் வா வா அன்பே 

மலரோடு கூடிட இன்பம் தா தா அன்பே ...

செவ்வாடை காற்றோடு செர்ந்தாடுதே உனைச் 

சேராத மனமிங்கு தினம் வாடுதே ...........

பொன்னாடை நான் போர்த்தி மகிழும் வண்டே 

பொறுமைக்கும் இந்நாளில் எல்லை உண்டே ...

                                                (  அன்பே ...அன்பே...) 

உடல் தொட்டு மனம் தொட்டுப் போன அன்பே 

உருகாதோ உருகாதோ ...மனமுமிங்கே 

கரை தொட்டு விரைகின்ற அலையைப்  போல

காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன் வா வா அன்பே  ....

சிலையல்ல சீதைக்கும் நிகரானவள்
சிந்திக்கும் போதெல்லாம் நன்றானவள்
கலையாத கனவுக்குள் நின்றாடினேன்
காற்றோடு காற்றாகும் முன் வா வா அன்பே .......

                                                                 (முள்ளோடு தான்)

ஏலேலங் கிளியே ....அடி

                                           

ஏலேலங் கிளியே!-அடி
என் ஆசை மயிலே!
ஊர்வாழ வாழ்த்தி நிற்கும் தேவதையே!
உனக்காக ஏங்கும் மனம் சாகலியே!

பூவோடு காயும் பிஞ்சும்
புதுசாக எஞ்சும் போதும்
நான் பாடும் பாடல் மட்டும்  உனக்காக
நலம் வாழ வாழ்த்தி நிக்குது எதற்காக?

                                                      (ஏலேலங் கிளியே )

போராடும் பச்சைக் கிளி
பொல்லாங்கு சொல்லுதடி
யாரோடும் பேச மாட்டேன் நீயின்றி
என் காதல் நீயின்றி!

வானத்து நிலவே உன்னை
வைகரைகள் தேடுதிங்கே
கானத்தை இசைக்கும் வேந்தன்
கையாளும் வார்த்தைகள்  எங்கே?

                                                       (ஏலேலங் கிளியே )
                                                         
மறையாதே மறையாதே என்  பூங்கொடியே
மண்ணுக்கும் உன் வாசம் போதலியே!
நிறை நீரில் நின்றாடும் தாமரையே
நீயின்றிச் சூரியனும் தூங்கலியே!

பறை சாற்றும் உள்ளத்தின்  வேதனைகள்
பசுந் தேனே உன் நெஞ்சைத் தீண்டாதோ!
கறை பட்டுப் போன மனம் வாடுதடி
காகிதத்தில்  கப்பல் விட்டுத் தேடுதடி ...

உறை பனியும் காற்றுமிங்கே சுடுகுதடி
உள்ளூர உன் நினைப்பு வருடுதடி
சிறை மீட்டு வருவதற்கு நான் ராமானுமில்லை
சிங்கார தேவதையே மனம் நோகுதடி!

கலையாத ஓவியமாய் நானுமிங்கே
காத்திருப்பேன் காத்திருப்பேன் கண்மணியே
பிழையாவும் பொறுத்தருள்வாய் பொக்கிசமே
பிஞ்சு மனம் கெஞ்சுதடி  என்றன்  உயிரே!


                                                           (ஏலேலங் கிளியே )

அன்பே உன்றன் ஞாபகம்

                                     

அன்பே உன்றன் ஞாபகம்

அன்றும் இன்றும் நெஞ்சிலே 

முன்போல் இங்கு தொடருது தொடருது 

மூன்றாம் பிறையாய் வளருத்து வளருது 

கண்கள் எழுதிய காவியத்தைக் 

கானல் நீரது அழித்திடுமா?

திங்கள் முகத்தை நான் காண 

திசைகள் எட்டையும் தொழுதிடவா?

                                         (அன்பே உன்றன்)

கண்ணே மணியே கற்கண்டே 

காதல் கிளியே ஓவியமே 

சொன்னால் போதும் ஒரு வார்த்தை 

சோகம் தீர்க்கும் மறு வார்த்தை 

உச்சி முகர்ந்தவன் நானிங்கே!

உயிராய் நின்றவள் நீ எங்கே?

கட்டி அணைத்திட வா...அன்பே 

காதல் கீதம் தான் எங்கே?

                                           (அன்பே உன்றன்)

வந்தேன் வந்தேன் மன்னவா

தந்தேன் தந்தேன் என்னை நான் 

உன் தேன் இதழில் சிந்திடும் 

செந்தேன் மழையோ சொல்லு நான்? 

கட்டிக் கரும்பா? இவள் ஓவியமா ?

காதல் பேசும் பைங்கிளியா?

எட்டிப் போனால் தான் தகுமா? 

எந்தன் ஜீவன் நீயல்லவா?

                                          (அன்பே உன்றன் )

அடடா காதல் இதுவல்லவா!

அன்பே அன்பே எனைக் கிள்ள வா..

கனவா நினைவா நான் காண்பது!

காணும் இன்பம் எனைக் கொல்லுது ...

நிலவும் வானும் ஒண்ணானது 

நினைப்பும் இங்கே ஒண்ணானது ...

உலவும் தென்றற் காற்றே நில்லு 

உலகை மறந்தோம் அங்கே சொல்லு ...

                                           

                                             (அன்பே உன்றன் )

                                                 

மகளீர் தின நல் வாழ்த்துக்கள் (2014-அம்பாளடியாள் )

பெண்ணைப் போற்றும் இந்நாளே 

பெருமை மிக்க நன்நாளே 

கண்ணை இங்கே மறப்பாரோ 

காரிருளை ஏற்பாரோ சொல் 

மண்ணை மக்களை நினைப்பவர்கள் 

மறவார் இந்தத் திரு நாளை 

விண்ணை நோக்கி நிலவைத் தான் 

விரும்பிப் பார்பார் மகளீராய் !!

அன்னை  இல்லா  வீடேது 

அக்கா தங்கை அனைவருமே 

தன்னைத்       தந்து உழைப்பவர்கள் 

தர்மம் காக்கும் நல்லவர்கள் !

பொன்னைத்       தந்தும்      போதாது 

பொறுமை மிக்க பெண்களுக்கு

உன்னைத் தந்து உயிர் காப்பாய் 

ஊழல் மிகுந்த நாட்டினிலே...

விண்ணைத் தொட்ட பெண்ணுண்டு 

விடியல் சமைத்த பெண்ணுண்டு 

மண்ணைக் காத்த பெண்ணுண்டு !

மக்கள் நலமாய் வாழ்ந்திடவே 

எண்ணெய்     போல      விளக்கெரிய

எங்கும் நிறைந்த பராசக்தியை 

கண்ணைப் போல காத்திடுவோம்   

காலம் முழுவதும் எமக்காக ! 

சேலை கட்டு பெண்ணே உன் 

சிறப்பு என்றும் உயர்ந்து நிற்கும் 

மாலை சூடும் மணவாளன் 

மனமும் அங்கே மகிழ்ந்திருக்கும் 

பாலைப் போல     கள்ளும்   தான் 

பரந்து கிடக்கும் உலகினிலே

நூலைக் குறைத்த ஆடைகளினால்  

நுழைவான் ஏனோ யுத்தங்கள் ?! 

பெண்கள்     நாட்டின்     கண்களென 

போற்றிப் பாடும்  காலம் போய்

புண்கள்       தோன்ற    வேண்டாமே 

புலரும் பொழுதுகள் ரணமாக 

கண்கள் கண்களாய் இருப்பதற்கே   

கவர்ச்சி காட்ட வேண்டாமே!! 

எண்கள் தகர்த்த தொல்லைகளை 

ஏற்றுத் துடிக்கும் மகளீரே !

அன்னை தெரேசா போலுள்ளோர் 

அன்பில் முதிர்ந்த தெய்வங்கள் !  

உன்னை அவர் போல் நினைத்தாலே 

உள்ளம் தெளியும் தன்னாலே 

தன்னைத் தந்தும் பிறர் நலனைத் 

தக்க வைக்கும் மகளீரே 

என்னை உன்னைக் காக்க வல்ல 

எளிமை நிறைந்த சக்தியாவர் !!!!

மங்கையர் அனைவருக்கும் என் 

மனம் கனிந்த மகளீர் தின 

நல் வாழ்த்துக்கள் !

அம்பாளடியாள் 

கண்ணுக்குள் ஒளியான தேவதையே

கண்ணுக்குள் ஒளியான தேவதையே 

காரிருளைப் போக்கி ஒளி தாருமடி 

மண்ணுக்குள் போகும் உடல் வாடாமல் 

மனம் இரங்கி உனதருளைத் தாருமடி 

எண்ணுக்குள் அடங்காத துயரனைத்தும் 

என் தாயே உனதருளால் பயந்தோடும் 

பெண்ணுக்குள் நிறைந்த நற் பண்பெல்லாம் 

பெருக்கெடுக்கும் மருவத்தூர் அம்மாவே 

பாடாத பாட்டெல்லாம் நான் பாட 

பாட்டுடை நாயகியாய் நீ வேண்டும் 

தேடாத இன்ப சுகம் தேடி வர 

தேவி உன்றன் அருளாட்சி தங்க வேண்டும் 

நாடாத மனமெல்லாம் நாடும் வரை 

நான் பாடி மகிழ வேண்டும் உனதன்பைக் 

கோடாடி கோடி மக்கள் உணர்ந்திடவே 

கொட்டும் மழைச் சத்ததிற்குள் கெட்டிமேளமாய் !!

வட்ட வட்டக்    குடை பிடித்து    உன்னருகே 

வந்தமரும் மக்களுக்குச் சொந்தம் நீயென 

திட்ட வட்ட மாக ஒரு     எண்ணம்    வேண்டுமே 

தீவினையைப் போக்கி வரும் சக்தி உன்னிடம் 

பட்ட கடன் நான் மறவேன்  எந்நாளுமே 

பாதை மாறிப் போகும் அந்த நன்நாளிலும் 

தொட்ட தெல்லாம் துலங்கிடவே அருள் செய்பவள் 

தொடர்ந்திருக்க வேண்டும் எந்தன் யுகங்கள் யாவிலும்

தங்கத் தமிழே வா எழிலே

கட்டித் தங்கம் கண்ணுக்குள் 

காதல் செய்ய வந்தாளே! 

எட்டிச் சென்று நினைவலையை 

எங்கோ இழுத்துச் சென்றாளே!

புட்டிப் பாலை நான் அருந்த 

புகழ்ந்து பேசும் தாயைப் போல்   

கட்டிக் கொண்டே தோள் மீது 

காதல் மழையைப் பொழியாளோ!

கொஞ்சும் மழலைப் பேச்சழகி 

கொடுத்து வைத்த பேரழகி! 

நெஞ்சும் இனிக்க வந்தாளே 

நெருங்கிப் பழக மறந்தாளே! 

விஞ்சும் மனத்தின் ஆசைகளை 

விட்டுத் தள்ள முடியாது!

பஞ்சும் நெருப்பும் போலிங்கே 

பற்றிக்கொள்ள வர வேண்டும்! 

பாடித் திரியும் பறவைகளே  

பாசம் இதனைப் பார்த்தீரா?

வாடிக் கிடக்கும் மனநிலையை 

வருடிச்  சொல்ல மாட்டீரா?

தேடிப் பிடித்து அவளிடத்தில் 

தென்றல் போல எந்நாளும்

கூடிக் களிக்க  என்னோடு

கூட்டுச் சேர்த்து வைப்பீரா ?

காதல் தீயில் நான் வாட

கால மெல்லாம் கரைந்தோட

மோதல் மட்டும் நிலைத்திருந்தால்

மோகனப் புன்னகை தான் வருமா ?

சாதல் நன்று இதை விடவும்

சங்கத் தமிழே! ஆருயிரே!

ஓதல் வேண்டும் உன் நாமம் 

ஒளிந் திருக்க வேண்டாமே !

கருணையில் சிறந்த தாயாக

கொடியநோய் உடலை வாட்ட 

கொடும்பாவிகள் மனதை வாட்ட 

மடியவே இறையைத் தேடும் 

மக்களைக் காப்பார் யாரோ ?..

விடியலும் வீணாய்ப் போச்சு

விம்மியே  அழுதும் ஆச்சு 

படியவே மறுக்கும் துயரைப் 

பறித்திட சக்தி தாரும் ?..

நடை பிணம் ஊர்வலமாய் 

நடப்பதேன் ஐநா நோக்கி 

விடை இதை அறிவாயம்மா 

விழிகளில் ஏந்தும் தீயால் 

கடைந்திடு நீதி வெல்ல 

கருணையின் மத்தை இன்றே 

படை பலம் தோற்கவேண்டும்

பணிந்திடும் மக்கள் முன்னால் 

அநீதியைத் தோற் கடிப்பாய் 

அன்பையே காத்து நிற்பாய் 

நீதியின் நிழலே போற்றி 

நின்மதி தருவாய் போற்றி 

ஆதி சிவ சங்கரியே 

அம்பெனப் பாய்வாய் போற்றி 

கோதியே உயிரைக் குடிக்கும் 

கொடும்பாவிகள் மனத்தை வெல்ல!!

வேள்விகள் பலதும் செய்தோம் 

வேண்டியே உனைநாம் தொழுதோம் 

கேள்விகள் எழு முன் வருவாய் 

கேதார கௌரி நீயும் 

ஊழ்வினை அகற்றி எங்கள் 

உயிர்களைக் காக்கும் சக்தி
ஆழ்கடல் முத்தாய் அமுதாய்
அன்பெனும் ஒளியைத் தாங்கி .

மண்ணை மதிக்கும் மனத்தளவு பெண்ணை மதிக்க வரும் உயர்வு !

பாயும் புலியும் தாயானால் 

பண்பில் சிறந்து விளங்கிடுமே!

நாயும் அது போல் விலங்கெல்லாம் 

நம்மைப் போன்றே செயற்படுமே! 

சேயும் மகிழ உணவளித்து 

செம்மையாக வளர்த்திடுமே மனம் 

தேயும் நிலவா சொல்லிங்கே 

தென்பாய்ப் பேசும் ஆண்மகனே!

பெண்ணைப் போற்று இந்நாளில் 

பெருமை சேர்க்கும் நன்னாளில் 

கண்ணைப் போல காத்தவள்தான் 

கடவுள் தந்த உன்தாயும்!

விண்ணைத் தாண்டிச் சென்றாலும் 

விருப்பம் எல்லாம் உன் மீதும் 

எண்ணைத் தாண்டும் கடல் போல 

எல்லாம் அறிந்த ஆண்மகனே..

தாழ்த்திப் பேசுதல் மடமையடா! 

தர்மம் அவளின் உடமையடா! 

வீழ்த்திச் செல்ல முடியாதே 

வீரம் கொண்ட பெண்ணினத்தை

வாழ்த்தி வணங்கு எந்நாளும் 

வன்மம் வேண்டாம் மனத்தளவும் 

ஆழ்த்தி விடுவாள் மங்கையவள் 

அழகாய்த் திகழும் கங்கை மகள்!

எழுச்சி மிக்க பாடல்களை 

எழுதித் தள்ளும் கவிஞரெல்லாம் 

புகழ்ச்சிக்காக எழுதவில்லை 

புதுமை படைத்த பெண்ணினத்தின் 

நெகிழ்ச்சி மிக்க செயல்திறன்தான் 

நெஞ்சே இதனை அறிவாயோ!

மகிழ்ச்சிப் படுத்து உறவறிந்து 

மறந்தும் பெண்களைத் தூற்றாதீர்! 

பெண்ணின் பெருமை உலகறிந்து 

போற்றிப் பாடும் இந்நாளில் 

கண்ணின் மணியைக் கற்கண்டை 

கல்லுக் குள்ளே மறைக்காதே 

விண்ணின் அளவைத் தாண்டுமடா 

விரும்பிக் கற்கும் அவளறிவை 

மண்ணின் பெருமை தனைச் சொல்லி 

மகிழ்வாய் நாமும் ஏற்றிடுவோம் !

விலைகள் பேசி விலக்காதே 

விலை மாதென்று நினைக்காதே 

உலையும் எரிய வீட்டினிலே 

உண்மையாக உழைப்பவளை ஏன் 

அலைகள் போல அரிக்கின்றாய் 

அடிமை என்றே  நினைக்கின்றாய் ?

கலையும் அவளால் வளருதடா 

கருணை எதிலும் பொழியுதடா !

உருவம் மென்மை என்றாலும் 

உள்ளம்   கவர்ந்த    பெண்களுக்கு 

பருவம் மாறத் துணிவுமிங்கே 

பனி போல் விலகிச் சென்றிடுமா ?.

கருவம் வேண்டாம் எமக்குள்ளே 

கருவைச் சுமக்கும் தாய் முன்னே 

அருவம் உருவம் அவள் தானே  

அருவுருவம் போல் வந்த ஆண்மகனே ?..!

சக்தி ஒளி முக்தி தரும் !

நிலை     இல்லா    உலகினிலே 

நிலையற்ற  பொருளைத் தேடி 

அலைகின்ற    மனத்தின்        ஆசை 

அறியாது அன்பின் ஆழம் .. 

விலை பேசித் தோற்றுப் போகும் 

வீணான  முயற்சி எல்லாம் 

மலை போல உயர்ந்து நிற்கும் 

மாண்பு மிகு பண்பின் முன்னால் !!

சுணை கெட்ட மாட்டைப் போல 

சொன்னாலும் கேட்கா திங்கே  

அணை தாண்டி வருவோர்க்கெல்லாம் 

அவள் தான்டி   காவல் என்றும் !

துணையாக நிற்கும் தாயைத் 

தொழுகின்ற மனங்கள் வாழும் 

கணையாளி இழந்த கைபோல் 

கவலைகள் இனியும் எதற்கு ?.

மருவத்தூர்    அன்னை முகத்தை 

மனதிற்குள் நிறுத்தி வைத்தால் 

பருவத்தால் பெய்யும் மழை போல் 

பாசத்தைப் பொழிந்து நிற்பாள் 

கர்வத்தை விட்டுத் தள்ளிக் 

கண்ணுக்குள் கருணையைத்  தேட

உருவத்தைக் காட்டி மறைவாள் 

உள்ளன்பு  நிறைந்த சக்தி !! 

நோய் தீர்க்கும் மருந்தும் அவளே 

நோகாத மனத்தின் இன்பம் 

காய் அல்ல கனியாய் மாற 

காற்றாக      வருவாள்     எங்கும் 

தாய் போல வருமா இங்கே 

தான் தேடும்    செல்வம்   எல்லாம்?..!!

வாய் விட்டுச் சிரிக்க்கும் முன்னே 

வந்தன்னை முகத்தைப் பாரு !

தமிழ் மொழியே என் தாய் மொழியே வாழிய நீ ....

கண்ணே!  மணியே!  விழியொளியே! 

கவிதை தந்த  தேன்மொழியே! 

பெண்ணே   முத்தமிழ்க்    காவியமே! 

பெருமை நிறைந்த தாய்மொழியே! 

விண்ணே    வியக்க     விரைகின்றாய் 

விழுதாய் எம்மைச் சுமக்கின்றாய்!

உண்ணேன் உறங்கேன் உனைமறந்து 

உயிராய் விளங்கும் செம்மொழியே!

எண்ணும் எழுத்தும் கண்ணெனவே 

ஏற்றுக் கொண்டவர் வாழ்கின்றார்! 

மண்ணும்    மொழியும்     பெரிதெனவே 

மதித்தே வாழ்ந்தவர் உயர்கின்றார் 

பண்ணும் பரதமும் போலிங்கே 

பயில இனிக்கும்  தாய்மொழிதான்! 

புண்ணும் ஆறிடும் இந்நாளில் 

புதுமைத் தமிழுக்கு இணையேது!

எங்கும் எதிலும் தாய்மொழியை 

ஏற்றுக் கொண்டே பணி செய்வோம்  

தங்கும் மனத்தில் இன்பங்கள் 

தமிழைக் கற்கும் போதெல்லாம் 

அங்கம் எமது அங்கமென 

ஆக்கம் ஊக்கம் தந்திடுவோம்!

கங்கை காவிரி போல் மனத்தைக்  

காக்கும் தூய்மை உணர்வு தந்து!

மறவர் குலத்தின் அடையாளம் 

மங்காதிங்கே  மலைப்பூட்டும்!

புலவர்கள்  ஆற்றிய தொண்டதனால்   

புதுமை சேரும் எந்நாளும்!

குறள்தரும் துணிவே  போதும் இந்தக் 

குவலயம் வாழ்வு வளம் பெறுமே!

ஒருவர் இருவர் அல்ல இந்த 

உலகே பயன்பெறும் வாழ்வனைத்தும்!

இன்னும்   என்ன    வேண்டுமிங்கே 

இதயம் இனிக்கும் தமிழ் கற்பீர்!

பொன்னும் பொருளும் ஆசைகளும் 

புவியில் அழியும் செல்வங்கள் 

மின்னும் தமிழே உயிராகும் 

மிரளும் மனத்தின் துணிவாகும்

நன்னும்      துயரைக்   களைந்தென்றும் 

நாவில் தமிழைக்    காத்திடுவோம்!¨

யாமிருக்க பயம் ஏன் என்றவனும் நீயல்லவோ

எண்ணம்   எல்லாம்  நீயானாய் 

எதுகை மோனை போலானாய் 

வண்ணம் என்றும் குறையாத 

வடி வேலா முருகா மால் மருகா 

கிண்ணம் தேன் கிண்ணமடா 

இனிக்கும் முகம் பால் வண்ணமடா 

திண்ணம் உயரிய திண்ணமடா 

உனை அறிந்தால் தமிழும் மின்னுமடா !!

பொன்னை நிகர்த்த மேனியனே 

பொற் தமிழின் உயிரே காவியமே 

உன்னை வணங்கித் துதி பாடும் 

உணர்வில் வந்து கலந்து விடு
என்னை அறிந்த பெருமானே
ஏழ் பிறப்பும் உனக்கே உனக்காக
தென்னை மரம் போல் நானிருந்து
தேனாய் பாலாய் கவி வடிக்க

உருகும் உருகும் உயிர் உருகும்
உருளும் உலகம் அதை வணங்கும்
கருகும் மலரும் சிரிக்குமடா
கருணை நிறைந்த வடிவேலா
பருகும் பா அது வெண்பாவாய்
பருகத் தந்த உனதருளால்
முருகும் அங்கே குறையாமல்
முடிப்பேன் வடிப்பேன் நயம்படவே

வளரும்     பயிராய்    நானிங்கே
வளர்க்கும் தாயாய் நீ அங்கே
தளரும் நிலையது வாராமல்
தருவாய்     ஞான   ஒளியிங்கே
உளரும் மன நிலை தவிர்த்திடவே
உதிக்கும் கவிதை வரி வடிவம்
கிளரும் இன்ப உணர்வுகளைக்
கீற்றில் சிறந்த கீற்றாக

முருகன் அருளே பேரருளாம்
ஞான முத்திக்குகந்த நல்லருளாம்
அழகன் அவனே தமிழ்க் கடவுள்
அறிந்தாள் பாட்டி ஔவையும் தான்
குமரன் பெயரைச் சொல்லாத
நாளும் உண்டோ சொல்லிங்கே ?..
பரமன் பதத்தைப் பற்றிடினும்
பாட்டில் முருகன்தான் எங்கும் !!

நின்னைச் சரணடைந்தேன் நினையாதிருப்பாயோ

மாதம்       ஒன்றரை     என்றாரே 

மனதில்  துயரைத்   தந்தாரே

பேதம்    இல்லா    உன்னருளால் 

பிணிகள் தீர்ந்தது தன்னாலே 

வேதம்   உரைக்கும்   நன்றியை 

விரும்பிக் கற்கும் மனத்திற்கோர் 

சேதம்   வருமோ   சொல்லிங்கே ?..

செழுமை நிறைந்த  பெம்மானே!..

தீதும் நன்றும் உனையறிந்தே 

திசைகள் எட்டிலும் நிகழ்கிறது 

ஓதும் மந்திரம் அதனாலே 

ஒன்றே நன்றாய் திகழ்கிறது 

காதும் காதும் வைத்தாற் போல் 

கவலைகள் இதனால்  மறைகிறது 

போதும் போதும் இறைவா உன்றன் 

புதுமையை  உரைக்க வழியேது !!!

மொழியதை இழந்த பறவையைப்போல் 

முன்னே வந்தேன் இந்நாளில் 

வழியதைக் காட்டி விட்டாயே 

வழியும் உன்றன் கருணையதால் 

அழியுமோ புகழும் கீர்த்தியுமே 

ஆடல் நாயகன் நீ இருக்க  !!

விழிகளில் ஆனந்தம் தானிங்கே 

விடை கொடு எந்தன் பெருமானே 

சிவ சிவ என்பேன் எந்நாளும் இந்த 

சிந்தையின் மயக்கம் தெளியாது 

நவ யுக நாயகன் உனைப் பாடும் 

நாவும் இதனை மறவாது 

தவ பலம் வேண்டும் எமக்கிங்கே 

தந்தருள்வாய் எங்கள் பெருமானே 

லவ குசன்  போல முன்னேறி 

லட்சியம் வெல்ல ஒரு நாளில் 

மொழி அது அருவியாகட்டும் 

முனைப்புடன் எங்கும் பாயட்டும் 

பழி அது நீங்கி செழிப்புடனே 

பாரினில் பெருமை சேர்க்கட்டும் 

குழி அது பறிப்போர் முன்னிலையில் 

குமுறியே நாட்டியம் ஆடட்டும் 

வழி அதைக் காட்டி வா இறைவா 

வலிமையைத் தந்திடும் எம் தலைவா ...

அம்பாளடியாள் 

எங்கு செல்வேன் உனைப் பிரிந்து

புள்ளிக் கோலம் அழியாமல் 

பூவின் அழகு குறையாமல் 

வள்ளிக் கணவன் அருளாலே 

வந்தாள் தந்தாள் பாவிங்கே 

அள்ளிக் கொழித்த  உடற் பிணியால் 

அடங்க மறுத்த வலி தணிந்து 

தள்ளித் தள்ளிப் போவேனோ என் 

தங்கத் தமிழே வாழிய நீ !...

செந்தேன் மழையில் நான் குளிக்க 

சேரும் காலம் பொற் காலம் 

வெந்தேன் உடல் நலக் குறைபாட்டால் 

வேங்கை இனத்தின் நாயகி தான் 

நொந்தேன் இருப்பினும் விடுவானோ 

நோயைத் தீர்க்கும் கந்த குருவைப் 

பணிந்தேன் துணிந்தேன் வந்துதித்தேன் 

பழம்பெரும் தமிழே வாழிய நீ ..

கங்கை வற்றிப் போனாலும் 

காவிரி வற்றிப் போனாலும் இந்த 

மங்கை உள்ளம் வற்றாது 

வலுவாய் நிற்கும் என் தாயே 

சங்கை முழங்கு என் சார்பில் 

சாகேன் வருவேன் பாவிசைப்பேன் 

நங்கை மனம் போல் எந்நாளும் 

நற் தமிழே உயிரே வாழிய நீ 

சாதி மத பேதமின்றி சங்கடங்கள் துலைத்து ஒரு

சாதி மத பேதமின்றி
சங்கடங்கள் துலைத்து ஒரு
நீதி நெறியான வாழ்வு
மலர வேண்டும் ...........

ஆதி சிவ சங்கரனே
அன்பிலுருவானவனே
பாவிகளின் மனம்
குளிர வேண்டும் .......

ஓசை ஒலி யானவனே
ஒளிரும் சுடரானவனே
ஆசை தரும் துயர் அனைத்தும்
அழிய வேண்டும் .........

வாச மலர்ப்  பொய்கையிலே
வந்து போகும் தென்றலைப் போல்
நேசம் நிறைந்த நெஞ்சினில்
நீ வேண்டும் .....


பேசுகின்ற வார்த்தைகளில் 
பெருமை சேர்க்க வேண்டும்..
பெண்மையிலும் மென்மையான
உண்மை செழிக்க வேண்டும் ....

பாசம் ஒன்றே வாழ்வனைத்திலும்
பற்றி நிற்க வேண்டும் .....
பதுமையான குணனலத்தால் மனம்
முதுமை காண வேண்டும்  ...........

தேசம் நலன் பெற வேண்டும்
தென்றல் சுகப் பட வேண்டும்
மாசம் மார்கழி மாசம்
மழை போல் உன்னருள் வேண்டும் ...

வா வா இறைவா எம்முன்னே ..
வணங்கும் மனக் கண் முன்னே
தா... தா... உன்றன் அன்பைத் தா ...
தரமாய் வாழ்க்கை செழித்திடவே ..

                                           ( சாதி மத பேதமின்றி )
 

தைப் பொங்கல் மன மகிழ்வைத் தருமோ இங்கே ...

ஏர் பிடித்த கரங்களெல்லாம் தம்
இதயமதால் நன்றி சொல்லக்
காத்திருந்த தைப் பொங்கல்
கனிந்திங்கே வந்ததென்றால்
சொல்லவா வேண்டும் ?

உழவர்கள் மனம் போல
உள்ளும் புறமும் வெள்ளையடித்து
முற்றத்தில் கோலம் போட்டு
வெடி முழக்கத்தோடு
கதிரவன் எழும் முன் எழுந்து

தலை வாழை இலை போட்டு
நிறை குடமும் வைத்தங்கே
புதிய கரும்போடு பூ பழங்களும்
புத்தொளி வீசும் குத்துவிளக்கேற்றி
திக்கெட்டும் ஒளி பரப்பும் தெய்வத்தை வணங்கி

இல்லத் தலைவனும் தலைவியும்
புதுப் பானையை அடுப்பில் ஏற்றி
புது மஞ்சளைக் காப்பாய்க் கட்டி
புத்தரிசி இட்டு இனிய
பொங்கலது பொங்கி வரும் வேளையிலே
சுற்றம் சூழ நின்று

பொங்கலோ பொங்கல்
பொங்கலோ பொங்கல்
பொங்கலோ பொங்கல் என்று
உள்ளத்தில் ஆனந்தம் பொங்க

கதிரவனுக்கும் பூமித் தாய்க்கும்
கால் நடைகளுக்கும்
கலப்பைகளுக்கும் கூட
நன்றி சொல்லும் பெருநாளாய்
உழவர்கள் திருநாளாய்
அன்று எங்கள் வாழ்வெல்லாம்
அலங்கரித்த தைப் பொங்கலது
இன்று எங்கள் வாழ்வினிலே
இல்லையடி தை மகளே!

குத்து விளக்குகள் சரிந்த பின்னால்
குல விளக்குகள் துலங்குவது எப்படி?
பொத்தி வைத்த துயரனைத்தையும்
பொங்கலாகப் பொங்கட்டுமா இங்கே?
அத்தி பூத்தது போல்
ஆனந்தம் சில நொடி தான்

பொத்தி வெடித்து உடலைப் 
பிளந்த காட்சி நாம் மறப்பதெப்படி?

கொத்தி விறகாக்கி
வண்டில் கலப்பை எல்லாம்
எரித்த பின்னால்
கத்தி முனையில் நின்று  கொண்டே நாம்
களிப்புடனே பொங்கல் பொங்குவது எப்படி?

அந்தக் கடந்த காலம் திரும்பி வருமா ?
நாம் பட்ட துன்பம் மறைந்திடுமா?
உடைந்த பானைகளும் கேட்கிறதே
உழவர்கள் படும் துயரைத்  தீர்ப்பதாரு?

வருந்துகின்றோம் தை மகளே உன்னை
வணங்கக் கூட கைகளின்றி
உலகில் மக்கள் பசியைப் போக்கும்
உழவர்கள் எமக்கேன் இந்த  நிலமை!

கன்று பசி கிடக்க
காய்ந்த மாடுகள் கண்ணீர் வடிக்க
பட்டி பெருகுவதெங்கே?
பால் பானைகள் தான்
பொங்குவதெங்கே ?

பச்சை அரிசி அதைப் பார்த்தே
பல காலங்கள் ஆகிப் போச்சே!
உத்தரத்தில் செருகி வைத்த கத்திகள்
ஒவ்வொன்றாக எரிஞ்சு  போச்சே!

இனிச் சூடு மித்தித்த கால்கள் இங்கே
சுறணையற்றுக் கிடக்கும் போது
ஏரைப் பிடிப்பதாரு ?
எம் நிலத்தை உழுவதாரு ?

ஏனம்மா இப்படி ?

வற்றாத பொங்கலது
வழிந்தோடுது கண்களிலே இனிச்
செத்தாலும் மறக்க மாட்டோம் நாம்
சேமித்த துக்கம் அப்படி!
எமக்குப் பொற் காலம்
என்று வருமோ?
போ மகளே

மென்று துயர் கொன்று உடல் அதை
வென்று வரும் இவ் வேதனை
என்று தணியுமோ
நீ அன்று வருவாய்
இன்று எமக்கில்லைத்
தைப் பொங்கல்
சென்று வா தை மகளே!
மீண்டும் ஒரு நன் நாளுடன்.

                                                     

                                                                 

குறிப்பு :சென்ற ஆண்டு தைப் பொங்கல் திரு நாளை ஒட்டி 
கவிதை அரங்கு நிகழ்வுக்காக நான் எழுதிய கவிதை இதனைக்  
கண்டு ரசித்த அன்பு உள்ளங்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள் 
உரித்தாகட்டும் !.....

வஞ்சர மீனே வஞ்சர மீனே

வஞ்சர மீனே
வஞ்சர மீனே
வழுக்கி ஓடாதே...
வலுவிழந்த எந்தன் கைகளைச்
சுழுக்கி ஓடாதே ......

கொஞ்சிடும் மழலைப்
பூக்களெல்லாம்
குவிந்து விட்டாரே .......
கொட்டிடும் மேளச்
சத்தத்தைக் கேட்கப்
பாக்கள் தந்தாரே .......

மிஞ்சிடும் துணியை
நெஞ்சினில் போட்டு
மூடி வைத்தவளே!
பஞ்சணை மீது
உன் கதை கேட்க
பக்குவம் சொல்லாயோ?

எட்டடி பாயப் பத்தடி பாயும்
தோழி நீ தானே!
என்னைக் கட்டிய கூந்தலில்
பூவைப் போல
பொத்தியே வைத்தாயே!

முந்திரிக் கொட்ட மாமா உன்ன
முழுங்கப் போறேண்டி
பந்தியில் வைத்தொரு
தாலியைக்  கட்டி புதுப்
பாடம் சொல்வேன்டி .

சித்திரை வந்ததும்
சீர் கொடுக்கச்
சேதி சொல்லடி ஓய்.......
அந்தக் கத்தரிப் பூக்கலர்
சேலையைக்  கட்டியுன்
அழகை நான் காண ...

                                     (வஞ்சர மீனே )

வில்லேந்தும் விழியிரண்டில் மொழிப் பயிற்சி தான் எதற்கு

வில்லேந்தும் விழியிரண்டில்
மொழிப் பயிற்சிதான் எதற்கு!
கல்லாரும் கற்றவரும்
கண்டு மயங்கும் பேரழகே!

முல்லைப் பூச் சூடி விட்டேன் என்
முன் அமர்ந்த பாவை உன்னைக்
கண்ணுக்குள் வைத்த நொடி
காதல் நெஞ்சில் பொங்குதடி!

நாணத்தை விட்டுத் தள்ளு
நாளிதழ் போல் ஒட்டிக் கொள்ளு
கானத்தை இசைக்கும் குயில் முன்
களியாட்டம் ஆடும் மயிலே!

ஊரெல்லாம் உன் பேச்சு
உனக்குள் தான் என் மூச்சு
காதோரம் சொல்வேன் கேள்
களிப்பான செய்தியொன்று

மாதவத்தால் வந்தவளே தேன்
மாங்கனி போல் சுவைப்பவளே
ஈருடலில் ஓருயிராய் நாம்
இணைந்திடத்தான் சம்மதமா ?....

ஓவியக் கவிதை (அம்பாளடியாள் )
வணக்கம் உறவுகளே ! 
இந்தக் கவிதையானது சென்ற வாரம் சகோதரரர் வெங்கட் நாகராஜ் அவர்களின் http://venkatnagaraj.blogspot.com/2013/12/6.html ஓவியக் கவிதை 
அழைப்பை ஏற்று நான் எழுதிய கவிதை .இதனைக் கண்டு ரசித்துப் 
பாராட்டியவர்களுக்கும் வாழ்த்தியவர்களுக்கும் என் மனமார்ந்த 
நன்றியினைத் தெரிவிப்பதில் நான் மட்டற்ற மகிழ்ச்சியடைகின்றேன் .

                                                மிக்க நன்றி உறவுகளே !